روز مادر

 به همه

مادرای گل

که ما کوچولوها رو

تحمل می کنن

مبارک

من دیشب امدم تهران و امروز دارم برمیگردم ...

هیچ وقت دوست نداشتم برای عرض تسلیت مامور شم

چند روز پیش خانواده بهترین دوست خدمتیم برای دیدن تنها پسرشون با ماشین شخصیشون راهی اصفهان میشن که به این بهانه با هم اصفهان رو بگردن و از این تعطیلات نهایت استفاده رو بکنن...

وا.......ی ...

من و رضا دوستم روز اتفاق مرخصی گرفته بودیم که با هم به استقبال خانواده رضا بریم و من ازونا جدا شم تا رضا با خانوادش به گردش برن ...

هنوز از هیچی خبر نداشتیم

رضا ساعت ۷ صبح زنگ زد به پدرش ...

پدرش گوشیو برداشت و با نهایت خوشحالی داد زد که ...

پسرم ما داریم میایم ؛ تو جاده ایم و تا ۲ ساعت دیگه میرسیم...

وای که رضا چقدر خوشحال بود؛ منم خیلی خوشحال بودم.

خیالش راحت شد و گفت مواظب خودتون باشید و خداحافظی کرد.

بعد به من گفت: میلاد بریم بگردیم و خوش بگذرونیم تا ۲ ساعت دیگه که میان...

رفتیم جای همیشگی؛ سی و سه پل - کنار زاینده رود

تازه لجنهای ته رودخانه رو کشیده بودن ؛ آبش زلال و انعکاس تصویر درختای سبز و اون فضای زیبا تو آب ، زاینده رود رو خیلی زیباتر کرده بود. سبزی آب آرامش بخش بود.

هردومون نشسته بودیم لب سی و سه پل و پاهامونو انداخته بودیم پایین ...

هردو خیلی آروم به روبرو نگاه میکردیم و هرچی میگذشت آرومتر میشدیم.

وقتی به خودمون اومدیم که متوجه شدیم خانمی از پشت داره ازمون ساعت میپرسه ...

رضا ساعت نداشت برای همین من نگاهی به ساعتم انداختم و ...

با صدای بلند داد زدم رضا ساعت نه شده......

یکدفعه طوری از جامون بلند شدیم که اون خانم پا به فرار گذاشت و من و رضا دوباره افتادیم

تازه فهمیدیم که پامون ۲ ساعت تموم اون پایین بی حرکت خشک شده و نیاز به یکم روغن کاری داره.

یکم نشستیم و با سرعت دویدیم به سمت خیابون تا به خانواده رضا زنگ بزنیم.

واااای

زنگ زدیم

بعد از یکم سکوت ؛ گفت : مشترک مورد نظر در دسترس نمیباشد.

۳ بار رضا گرفت و ۲ بار من اما هربار همینو گفت

رضا یکم نگران شد اما به هیچ وجه نمیخواست بد به دلش راه بده چون مطمئن بود باباش راننده خوبیه

تقریبا ۳-۴ بار هر ۲۰ دقیقه یکبار زنگ زدیم تا اینکه دفعه آخر گفت: دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد.

رضا گفت ای بابا اینام که شارژ تموم کردن

شاید رضا نگران بود و نشون نمیداد که مطمئنم همینطور بود

اما من خیلی نگران بودم که گفتم زنگ بزن پادگان ببین شاید اونا زنگ زده باشن و گفته باشن کجان.

خلاصه تقریبا ۴ بار زنگ زدیم تا ساعت ۱۱ اما همچنان گوشیها خاموش بود و هیچ تماسی با پادگان نگرفته بودند.

گفتم زنگ بزن فامیلاتون شاید بدونن.

مثلا زنگ بزن به فامیل دامادتون (آخه مسافرا ۴ نفر بودن ؛ مادر پدر خواهر و داماد رضا)

رضا گفت شمارشونو ندارم اما زنگ زد به عمو و دایی و عمه و ...

از ۳ تماس ۲ تماس رو جواب ندادند

خونه عمو و عمه رضا کسی نبود ، من مطمئن شده بودم که یه چیزی شده.

اما دعا میکردم که خدا کنه این حس دروغ باشه

دایی رضا گوشی و برداشت و بعد از اینکه کلی احوال رضا رو پرسیدن بهش گفتن بابااینا تو راه وقتی دیدن جاده شلوغه و بستست برگشتن سمت تهران اما شارژ ندارن.

رضا عادت داره حرفی که تو گوشی میشنوه تکرار میکنه

منم شنیدم که رفتن تهران خیالم راحت شد

و رضا گوشیو گذاشت و در حالی که خیلی ناراحت بود گفت بزن بریم نمیان ...

تقریبا تا ساعت ۶ بعد از ظهر چندین بار زنگ زدیم خونه رضا اینا اما کسی بر نمیداشت

رضا هیچی نمیگفت فقط میگفت چرا این نامردا خودشون یه زنگ نمیزنن به من بگن که سر کارم گذاشتن.

برگشتیم پادگان و تماسهای فامیلای رضا و عموهاش به رضا شروع شد.

عموی رضا بهش گفت ما یه کاری داریم تو اصفهان اومدیم اینجا

گفتیم بیایم ببینیمت

رضا گفت فردا زنگ بزنین پادگان از فرمانده مرخصی بگیرین برای من تا تا همدیگرو یه جایی ببینیم.

من فردا افسر نگهبان بودم و ساعت ۹ باید میرفتم بازدید نگهبانی ، پس با رضا نمیتونستم برم بیرون

فردا صبح چون یه روز تعطیل بود همه دیر بیدار شدیم

رضا هم فکر کنم مثل من خوب خوابید چون تختش کنار منه

ساعت ۷ تلفن زنگ زد و من گوشیو برداشتم

گفتن میتونم با آقای رضا ... صحبت کنم؟

انگار از موبایل زنگ میزد خیلی سر و صدا تو گوشی بود.

گفتم خوابن ، بیدارشون کنم

خیلی تند و با لحن خاصی بهم گفت: آره

رفتم بیدارش کردم و رفت سمت تلفن و تقریبا ۳ دقیقه حرف زدن و اومد نشست رو تخت من کنار من

گفت دایمو عموم اومدن اصفهان میخوان با هم بریم بگردیم

هیچی نگفتم

واقعا عصبی شده بودم که چرا رضا نگران نیست

چرا نمیگه که چرا مامان و بابا از دیروز بهش زنگ نزدن و حالا داییو عموش اومدن اینجا ؟

هیچی نگفتم و لباسامو پوشیدم و رفتم سمت میز ناهار خوری و داد زدم گفتم پاشید صبحونه دیگه چقدر میخوابید ...

صبحانه رو با رضا خوردیم و رضا تیغ اصلاحشو برداشت و رفت سرویس تا به قول خودش خوشتیپ کنه

منم آماده شدم برای بازدید نگهبانی و به رضا گفتم ایشالا بهت خوش بگذره.

من رفتم بازدید ساعت ۹:۳۰ برگشتم و دیدم رضا نیست

بچه ها داشتن آسایشگاه رو مثل هر روز نظافت می کردن منم رفتم که دبه آب رو پر کنم برای کمک

دبه آب رو پر کردم و وقتی برگشتم دیدم همه دور هم جمع شدن و دارن با تعجب با هم حرف میزنن

ناخوداگاه دبه آب رو انداختم و رفتم سمت بچه ها

کنجکاو شدم که بدونم موضوع چیه

اما همینجوری که نزدیکشون میشدم همه تو یک لحظه کوچیک به من نگاه کردن و سرشون و انداختن پایین.

وای وای وای

دیگه اعصابم واقعا خورد شده بود

رومو کردم به وحید دوستم (ما سه نفر بودیم که از تهران به اون مرکز اومده بودیم) من و وحید و رضا

همینجوری که وحیدو نگاه میکردم متوجه رنگ پوستش شدم و دیدم که داره سرخ میشه

بعد بغضش ترکید و زد زیر گریه یه گریه مردونه

اول فکر میکردم برای من اتفاقی افتاده

ترسیده بودم

چون فقط من از موضوع بی خبر بودم

بعد هول شده بودم و گفتم چی شده چی شده؟

دقیقا یادم نیست کی گفت اما شنیدم که گفتن خانواده رضا وقتی داشتن میومدن اصفهان تو راه تصادف کردن و پدرش فوت کرده

وااااای

وا...............ی

چند دقیقه طول کشید که متوجه حرفش بشم

بعد به تنها چیزی که فکر میکردم رضای بیچاره بود

تنها پسر خانواده که تا الان از فوت پدرش بی خبر بوده و ازین به بعد چی میشه

تا نشستم رو تختم دراز کشیدم و بغض کرده بودم بعد متوجه شدم که کسی صدام میکنه

چهره وحید رو دیدم که صورتش خیسه و داره میترکه

حرف نمیزد و فقط به تلفن اشاره می کرد

فهمیدم که تلفن با من کار داره

اصلا حوصله صحبت کردن با تلفن رو نداشتم

خدااااااااااااا

گوشیو برداشتم و دیدم رضا پشت خطه

به سختی خودم و کنترل کردم

از لحنش فهمیدم که خیلی خوشحاله و هنوز هیچی نمیدونه

منم وانمود کردم که خوشحالم و باهاش حرف زدم

بهم می گفت:

میلا....................د

۱۰ روز بهم مرخصی دادن که با دایمینا بریم بگردیم؛ نبود ۱۰ روز؟!

فقط سکوت کردم و گفتم ایشالا بهت خوش بگذره

بعد گوشیو گذاشتم و بغضم ترکید

هرچقدر که توان داشتم به حال بهترین دوست خدمتم گریستم و فقط به خوشحالی پشت تلفنش فکر میکردم

بعد متوجه شدم که رضا نه تنها پدرشو از دست داده بلکه مادرش و خواهرشو دامادش هم با وضع وخیم تو بیمارستان بسترین.

حالم خیلی بد بود

کل شبو نخوابیدیم

فردا صبح فرماندمون منو تو یه عمل انجام شده قرار داد

یه برگه مرخصی ۲ روزه تهران بهم داد و گفت چون تو نزدیکترین دوست رضایی برو تهران و از طرف همه بچه ها بهش تسلیت بگو و یه پارچه مشکی از طرف مرکز براش ببر

پیش خودم گفتم خدایا

اون لحظه که رضا منو میبینه چیکار میکنه

وسایلمو جمع کردمو راهی شدم

فقط اینو میگم که رضا با دیدن من تو مجلس ختم پدرش بغضش ترکید و حسابی باهام دردودل کرد

بیاید برای شادی روح پدر رضا و شفا و سلامتی و صبر برای مادر و خواهر و دامادشون دعا کنیم.

خانواده داغدار و همرزم عزیز ؛ جناب سروان رضا ...

مصیبت جانسوز و جبران ناپذیر وارده را تسلیت عرض نموده ، برای آن مرحوم طلب مغفرت و برای بازماندگان صبر و شکیبایی خواهانیم.

از طرف پرسنل مرکز بهینه سازی ارتش جمهوری اسلامی ایران

و وبلاگ شب بلورین

الان چند ساعت مرخصی شهری گرفتم که هم اصفهان رو بگردم هم یه سری به وب بزنم

آخ که این اصفهان چقدر قشنگه ...

شدم ۳ ماه خدمت

اینجا به دلایلی خدمت ۱۸ ماهه به جای ۲۰ ماه

یگان من یگان پست و مهندسیه و

مسئولیت من تو اینجا کنترل و طراحی مخابرات و برقه

فعلا که به من خیلی خوش میگذره (جای شما خالی!!! )

دلم برای تهران تنگ شده..................

خوب دیگه زیاد وقت بداهه نویسی ندارم

باید برم

همه موفق و پیروز باشید.

تا مرخصی بعد !

که تو باهاش بازی کنی

بی احساس

با یه مشت حرفای دروغ

دل منو راضی کنی ...

بی احساس

بعضی حرفا چقدر قشنگه و به دل آدم میشینه ...

من برای ادامه خدمت فردا صبح زود میرم اصفهان

نمیدونم دیگه میشه بنویسم یا نه

فقط یه حرف دارم

فراموش شدگان فراموش کنندگان را هرگز فراموش نخواهند کرد ...

دل سنگ آهنین خیلی زیاد شده و دل صاف بی ریا کم یاب ...

به امید دیدار ...

تو با او و من تنها

می دانم

تو هم تنهایی

تنهاتر ز من

اما

خدا میداند که تنهایی من

چه غمهایی در خود دارد

غم نبودن تو

غم بودن تو

نبودنت زمن و بودنت ز او

هرکجا هستی باش

هرکه هستی با من باش

امیدوارم همه خوب باشین

بالاخره بعد از کلی نامه بازی و ...

شب بلورین آزاد شد

اما به شرطی که درش از جملاتی مضمون بی قراری و عشق آتشین و خدمت سربازی خبری نباشه !!!

عجب

ما ازین چیزا تو وبمون نوشته بودیم؟

بی قراری چی هست اصلاً؟

عشق آتشین؟

بابا ایول ...

حالا خدمت و قبول دارم

به هر حال

من آموزشیم تموم شد

ستوان ۲ شدم

باقی خدمتمو میرم اصفهان

سلام اصفهان

سلام دوستای اصفهانی (تا حالا که نداشتم)

همه دوستام (بالا و پایین لیست) افتادن مشهد

اما من افتادم اصفهان

خدارو شکر

التماس دعا

سلا................................م
من اومدم

تو همین چند روز از اردوگاه و پادگان و تیر اندازی و رژه کلی خاطره دارم بگم
اما چه کنم که روز اول ازمون امضاء و اثر انگشت گرفتند که اگه وبلاگ داریم خاطرات سربازی رو ننویسیم!!!
آخه می ترسن ملت فراری شن و نرن سربازی!
آره خلاصه!
رفتیم روز اول تختامونو مشخص کردن و گفتن برین برای خودتون
مام نشستیم رو تختمون که یهو سر گروهبان اومد و داااااد زد که بشمور 3 همه تو کوریدور به خط میشن
گفت
بشمور
1
بشمور
2
"هممون منتظر بودیم 3 رو بگه بعد دست به کار شیم"!!!
یهو داد زد
مگه با شما نیستـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم؟
آی کیو ها
بشمور 3 یعنی 3 شماره وقت دارین کاری که دستوره انجام بدین ... !!!
یهو همدیگرو میدیدیم که اینور و اونور میدویم تا به در آسایشگاه و بعد کوریدور برسیم
خلاصه طی تکرار 7 یا 8 بار دستور بشمور 3 ما تو کوریدور به خط شدیم
آخ که چقدر خندیدیم
بعد به عنوان تنبیه بشمور3 سر گروهبان بشین و پاشو داد
واااااااااااااااااااااااای
هنوز دارم می خندم
میگفت بشینن ...
ملت دستاشونو میگرفتن به زانوشونو خم میشدنو با یه کلمه ای شبیه آخیش طی 10-15 ثانیه مینشستیم
واااااااااااااااااااااای
الان دارم از خنده روده بر میشم
گفت برپا ...
تازه فهمیدیم که تنبیه بشین پاشو داده
یهو همه گفتن اوه اوه اوه بشین پاشوه
آخ انقدر خندیدیما
سر گروهبان گفت بخندین
بخندین
من از شما ارتش میسازم
اینجا ارتشه
با کسی شوخی نداره
جالب این بود که سر گروهبان تازه به گردان اومده بود و نمیدونست که ما سرباز صفر نیستیم و درجش از درجه ما بعد از آموزشی کمتره
"اونقدر خنگ بود که از باند قرمز کنار شلوارمون یا اون هشت گنده قرمز روی فرنچمونم نفهمید"
وقتی فرمانده گردان اومد تو کوریدور و دید سر گروهبان وظیفه داره مارو تنبیه میکنه
آخ آخ
بیچاره سر گرهبان
فرمانده بهش گفت:
سر گروهبان
خاک بر سرت
3 روز اضاف
بشین
برپا
بشین
برپا
...

اولش ما همه خندیدیم
بعد تازه فهمیدیم که ارتش واقعی این نبود که فکر میکردیم بلکه چیزی بود که میبینیم
کوبیدن و خورد کردن زیر دست یا درجه پایین جلوی اونهمه آدم تازه وارد برای جذب بچه ها

کاش تنبیه میشدیم و فرمانده نمیومد
کاش غذاهای پادگان بهتر از این بود و یکم نمک توش میریختن و برنجش مثل کوفته برنجی نبود
کاش من قدم بلند نبود که مجبور نشم تو صف رژه نفر اول باشم
کاش موقع تقسیم یه ردیف اونرتر وایمیستادم که الان مجبور نشم به عنوان تکاور صبحا 3 دور دور پادگان بدوم
کاش موقع تیر اندازی نشونه گیری نمیکردم و دیمی تیراندازی میکردم که زیر چشم بادمجون سبز نشه
کاش این دوره آموزشی زودتر تموم شه که مام بتونیم برا خودمون آقایی کنیم
کاش خوب تموم شه

بگذریم

بابا چه خبر شده این وبلاگ ما
تا میبینین یه دختر داره مینویسه همه رو سرش خراب میشین؟
ای نامردا
به این میگن تبعیض نژادی!!!
چرا اینهمه آمار وبلاگ رفته بالا؟
نامردا منتظر بودین من برم بعد همه بیاید؟
یعنی من اینقدر بد مینویسم؟

یه گله از بعضیا که برام آف گذاشتن
یه تشکر آبدار از اونیکی بعضیا که حسابی آف گذاشتن!!
مرسی از همه دوستای باحال بهاری
راستی گفتم بهار
با کمی تأخیر

سال نو مبارک

یه روز میشه تنها میشی
یه ساز بی کوک میشی

یه ستاره تو آسمون
یه آتیش زیر بارون

تنها نرو به باغ گل
بیا با هم بشیم یه گل
غنچه بشیم تا دسته گل

بهار بشیم تا زمستون
آتیش بشیم زیر بارون
با هم بریم به آسمون

میلاد - شب بلورین